Natuurlijk Ouderschap…. Hoe dan? To cry or not to cry….

Slapende Lily

Dadadada… een paar glanzende kraaloogjes kijken me aan. Ik krijg een handje in mijn gezicht gemept, graai naar mijn bril en kijk op de wekkerradio. 03.15 uur. Pfff. Het gebrabbel wordt afgewisseld met gejengel en wordt steeds luider. Ondertussen worden vriendlief en ik getrakteerd op voetjes in onze ribben, gezicht, of waar dan ook. Een flesje heeft ze net al op dus daar vraagt ze niet om…wat dan wel? Na een paar minuten luid brabbelend spartelen maakt vriend aanstalten om richting woonkamer en bank te gaan. Ok, dat was notabene mijn eigen voorstel, maar toch ben ik ietwat beteuterd als hij me achterlaat met ons kleine feestnummer.

“Maar jij kan dit zo goed”, mompelde hij ooit eerder bij een vergelijkbaar moment. Goed, even geduld, ze moet toch ooit weer moe worden?! En yes, om 05.00 uur is het dan eindelijk zo ver. ‘Hoera, nog 1,5 uur voor mij’ denk ik terwijl ik m’n bril weer neerleg….

Kindjelief vertoeft de laatste weken steeds vaker bij ons in bed. De ene keer zoet slapend, de andere keer ketend door de nacht… soms vanaf een uur of 4 pas, maar soms ook vanaf 23.00 uur. Het lijkt in ieder geval steeds vroeger te worden.

“Misschien moeten we het toch anders aanpakken… ze kan toch niet altijd in ons bed blijven slapen? Ik kan zo niet goed slapen met mijn armblessure…”, bromt vriend vertwijfeld.

“Maar volgens Natuurlijk Ouderschap is samen slapen heel goed. Alleen laten huilen in haar bedje niet.”

“Ach Natuurlijk Ouderschap m’n reet. Is het nou bewezen dat dat werkt? En is even laten huilen nou zo erg?

“Maar bij NO gaat het erom dat je je kind volgt, haar signalen oppakt en het niet probeert om te vormen naar wat jij vindt dat moet..” roep ik.
En zo gaan we nog even door.

Feit is wel dat ik zijn twijfel snap. Ik twijfel namelijk ook. Bij de gastouder valt kindjelief namelijk na amper 5 minuten mopperen in slaap, terwijl ze mij gerust haar handje laat vasthouden voor 20 minuten. Doe ik dat niet, dan slaat ze het gemopper over en kiest ze al snel voor het betere werk: krijsen.

“Laat je niet voor de gek houden hoor!” riep een vriendin een tijdje geleden. “Ja, als ze nog maar een paar maandjes zijn, zijn ze inderdaad nog te klein om te beseffen wat huilen doet, maar op een gegeven moment hebben ze het door. Dan weten ze dat mama toch wel komt!”

Ik weet het niet meer. Moet ik dochterlief niet helpen dingen minder moeilijk of eng te vinden? En zo ja, hoe dan? Slaap-en boxtraining tot huilens toe uitvoeren? Ik ben me nog aan het verdiepen in allerlei opvoedmethodes maar tot nu toe spreekt het Natuurlijk Ouderschap me wel aan. Eén van de regels van Natuurlijk Ouderschap: nooit je baby laten huilen. Hmmm. Daar houd ik me wel aan maar ik begrijp dat een kinderopvang die ruimte niet altijd heeft…. En dat heeft dan toch geleid tot een dochter die makkelijker op de opvang in slaap lijkt te vallen dan thuis. Moet ik dan toch….?

Gelukkig is Google everyone’s friend en zoek ik naar artikelen met een wetenschappelijke achtergrond. Gelukkig, die zijn er!

Volgens een studie van de Child and Adolescent Sleep Clinic van de Australische Flinders University met 43 baby’s van tussen zes en zestien maanden oud werd geen verhoogd niveau gemeten van stresshormoon cortisol. De babies werden ofwel met tussenpozen getroost tussen het huilen door of hun bedtijd werd langzaam verschoven.

Opgelucht lees ik verder. Die opluchting is echter van korte duur want het NIP (Nederlands Instituut van Psychologen) is het er niet mee eens.  NIP: “Alleen huilen geeft een kind veel stress. Uit onderzoek blijkt dat deze stress schadelijk kan zijn voor de ontwikkeling en een negatieve invloed kan hebben op de hechting.’ Daarbij komt, zo schrijven ze, dat ook als de baby gestopt is met huilen, ze nog lang stress blijven houden. Dat kun je meten door te kijken naar de hoeveelheid cortisol die ze afscheiden.”

Zucht. Is die cortisol nu wel of niet te meten?! Die van mij in ieder geval wel zo onderhand. Maar één ding lijkt zeker te zijn: wetenschappers zijn het niet met elkaar eens en uiteindelijk komt het neer op maatwerk. Maatwerk? In mijn oren klinkt dat hetzelfde als ‘probeer maar wat’.

“Een kind dat niet wilt slapen? Het is een fase!”

Met het welbekende cliché in mijn achterhoofd besluit ik een klein beetje slaaptraining te gaan proberen, op mijn manier. Niet laten huilen maar wel het eigen bed proberen. BLIJVEN proberen. En haar niet bij het minste beetje lekker bij mij in bed te nemen. Dat is namelijk wel zo makkelijk als je zelf ook terug naar je warme bed wilt. Maar wel iets minder comfortabel voor vriendlief die opgevouwen ligt terwijl hij ook nog eens een armblessure heeft.

Niet helemaal conform de regels van Natuurlijk Ouderschap dus… beetje jammer want ik vind dit zo’n mooie visie… maar misschien niet altijd even werkbaar…of wel? Hoe doen jullie dat?

Voor nu welterusten….hopelijk! En kijken hoe ver ik kom met ‘maar wat proberen’ 😉

6 Comment

  1. Wat een leuk verhaal! Goed geschreven Karin!
    Volgens mij doe je het dus goed! Een opvoedmethode hoeft echt niet star gevolgd te worden, denk ik dan. Wij pakken wat van alles mee; natuurlijk opvoeden, onvoorwaardelijk ouderschap, antroposofie enz. Doen waar je je goed bij voelt, volgens mij moet het zo zijn.
    For example; We hebben Dim lang op z’n eigen kamer laten slapen, dat ging heel goed. Op een gegeven moment had ik het overdag echt druk met werk, toen nam ik hem bij ons in bed om iig de nacht de aandacht voor hem te hebben. Geborgenheid kunnen bieden. Super gezellig.
    Oh en deze; Hij sliep niet door en lag met 14 maanden nog ’s nachts vaak aan de borst. En dan zei men in m’n omgeving dat hij toch echt eens moest gaan doorslapen. Wat een onzin! Het komt echt wel wanneer het komt hoor, dacht ik dan.
    En inmiddels slaapt hij nu door. Zonder dat we er heel veel moeite voor hebben gedaan, gewoon natuurlijk verloop. Prima wat mij betreft!

    1. karinwangko says: Beantwoorden

      Thnx Elaine! Zo proberen we het nu inderdaad ook maar, een beetje van dit en een beetje van dat. Fijn dat het met Dim allemaal goed gaat. Vind het ook echt prachtig dat jij langvoedt. Is mij helaad niet gelukt. Laten we gauw eens meeten!

  2. Patrick Schoolderman says: Beantwoorden

    Ik zie alleenmaar vraagtekens. Misschien omdat ik voor dit alles niet zo opensta en anders ben opgevoed.Misschien ook wel omdat ik een man ben? Maar niks mis om je baby te laten huilen. Zeker in deze en aankomende maanden gaan ze het inderdaad door krijgen dat als ze maar 1 krijs geeft mama of papa er gelijk is. Wij hebben Jennifer en nu ook Chloë gewoon laten huilen tot ze in slaap viel. Wel op het huiltje letten. Je merkt van zelf als er iets anders aan de hand is. Maar een huiltje om aandacht terwijl je moet slapen… thats a no go for me/us. Geen half uur natuurlijk maar toch zeker wel 15 tot 20 min. Soms bereikt de grens van ergenis en het zielig vinden ne al snel van 5 of 10 min al en dan is het toch de bedoeling om nog ff vol te houden. Het gevoel van geborgenheid heeft ze al en komt na deze periode ook zeker nog wel. Echt het zal heus niet zo zijn das ze op de 3e of 4e jaar gaat zeggen… toen ik 7 maanden was heb je me laten huilen. Gewoon doen wat goed voeld. Maar goed iedereen doet het anders en daar heb ik respect voor. Sterkte en succes Karin ?

    1. karinwangko says: Beantwoorden

      Thnx voor je reactie Pat! 🙂

  3. Denise says: Beantwoorden

    Blijft lastig. Ik heb wel gekozen voor mijn gevoel. Eigenlijk koos ik voornamelijk voor mijn rust. Oke, deels ook moederinstinct om haar welpen te beschermen. Gaat toch sneller wanneer ze in de buurt zijn. Enfin! Ruzie maken met mijn kind tot laat in de uren (of moet ik zeggen vroeg) en als een zombie op mijn werk zitten, was voor mij geen optie. Lekker tussen in dan maar. Een paar uurtjes op een veel te kleine kruk naast een kinderbed later, had ik weer alle rust en vrijheid in mijn eigen bed en sliep kindlief (op 1 jarige leeftijd) in zijn eigen bed (hele nachten dan). Blijkbaar iets teveel vrijheid, want een aantal jaren later kondigde kind twee zich aan 😀 But that’s another story!
    Inmiddels ben ik moeder van twee kerngezonde, gelukkig en volledig onafhankelijke kids die nog regelmatig (wanneer papa ’s nachts werkt) er lekker bij kruipen. Blijft speciaal! Ze worden immers zo snel groot. Zou ik het anders doen bij kindje drie (mocht die komen) nooe! Ik word immers ook ouder en alle rust is meegenomen. En wat goed of slecht is… tja… Jaydaen was te stevig en Zoey te mager, vergeleken met? Ik vermoed toch met dat ene kind, waarnaar ik vroeg hoe het zit met doorslapen. Kon niet gezegd worden, want geen kind is hetzelfde. Hmmm… Lieve Karin, je doet het top! ?

    1. karinwangko says: Beantwoorden

      Hey Denise, wat een lief bericht! Ja ik doe het ook zo nu hoor, lekker tussen ons in vanaf halverwege de nacht. Dan kan ik stiekem ook kusjes geven terwijl ze lekker aan het slapen is… hoe oud zijn jouw spruitjes nu? Sorry nog voor deze wel heel late reactie, ik loop nog een beetje achter de feiten aan met sommige dingen haha!

Geef een reactie