Op je (moeder)gevoel?

Moedergevoel

‘Dat komt toch automatisch… als je moeder bent? Ik ging er vanuit dat je dat cadeau kreeg bij je zwangerschap.’ Vragend kijkt mijn vriendin me aan. ‘Nou, eigenlijk niet.’

Hoewel iedereen het goed bedoelt, word ik soms moe van iedereen die zegt ‘doe wat voor jou goed voelt!’ (als antwoord op een door mij geuite twijfel). Op zich is het een fijn advies omdat het niet de indruk geeft dat ik echt iets fout kan doen, maar het heeft me tot nu toe niet veel gebracht. Als ik iets nadrukkelijk had gevoeld, dan had ik namelijk mijn twijfel niet uitgesproken.

Ik ben misschien dus niet zo diep verbonden met mijn intuïtie, met mijn gevoel. Terwijl ik op de vraag ‘Ben jij een gevoelsmens?’ meteen volmondig ja zou knikken. Maar dat is weer een ander verhaal. Het geval wil namelijk dat mijn hoofd altijd aan staat, con-ti-nu. En daarmee dus mijn intuitie misschien blokkeert. Zo ben ik geneigd om alles te doen met mijn hoofd. Niet heel gek als je bedenkt dat mijn vader altijd riep: ‘je moet vóóruit denken (in het kader van een slimme meid is op de toekomst, ja, ook de heel nabije toekomst voorbereid). Soms slaat het door in dwangmatig van alles willen weten…. Hoe zit alles precies in elkaar?

De dame van het consultatiebureau vroeg bij de intake  9 maanden geleden: hoe gaan jullie haar opvoeden? Nadat we elkaar een splitsecond aankeken riepen mijn vriend en ik: ‘vanuit het hart!’

Volgens vriend had ik moeten roepen: ‘met Google!’

Yep. Ik Google dus. VAN ALLES. Google is my friend. Eentje die soms tussen mij en mijn vriend in staat, hij wil namelijk alles op zijn (vader)gevoel doen. Als ik voorzichtig begin met “ik heb ergens gelezen dat” begint hij al met zijn ogen te rollen. Goed, ik ben niet de beste in het reproduceren van mijn opgedane kennis maar over het algemeen houd ik me bij de feiten. Maar omdat vriendlief mijn opgedreunde feiten niet zo maar voor waar aan  neemt zie ik mezelf genoodzaakt te moeten  praten als Brugman en nog meer theorieën en bewijzen aan te dragen. Om vervolgens ‘to agree to disagree’… Want hoewel ik verwacht dat vriendlief het na 1001 argumenten wel zal zien zoals ik, het tegendeel is vaak waar. Hij blijft bij zijn gevoel.

Zo zette vriendlief onze gup al met vijf maanden rechtop in de stoel. Aangezien ze nog niet kon zitten leek me dit niet slim, haar rug was nog niet sterk genoeg. Na eindelijke online een mening van van een kinderfysiotherapeut gevonden te hebben die mijn vermoeden bevestigde kreeg ik vriend zover te wachten totdat ze zelf kon zitten (op wat momenten na dat ik even niet keek natuurlijk!).

En van de zomer liet mijn vriend onze 5 maanden oude mini slapend op het strand liggen terwijl hij een snelle duik nam. ‘Erin, eruit, er was geen gevaar’, verzekerde hij me. Er kwam bijna stoom uit mijn oren. Je kind alleen laten is in dit geval wat mij betreft een no-go. Ik zocht online naar extra steun, maar dit geval was niet te Googlen. We stonden we hierin lijnrecht tegenover elkaar. En elkaar begrijpen konden we niet, wanhopig werd ik ervan. Zijn vadergevoel tegenover mijn moedergevoel? Eigenlijk vond ik het gewoon common sense. En daar is dat verstand er dus weer.

Lastig… ik wil meer intuïtief door het leven gaan en bewonder mijn vriend dat hij zo’n sterk gevoel kan hebben en daarbij kan blijven. Maar wat moet ik dan met mijn verslaving aan ‘weten is meten’? Ik wil blijven onderzoeken, onderbouwen en ‘rechtvaardigen’ zo goed als dat ik dat kan. Moet ik dit los willen laten? Omdat ik mijn intuïtie wil versterken?

Tot dusver is mijn antwoord daarop toch ‘nee’.  Aangezien je op het web alles behalve sluitende antwoorden vindt moet ik toch alsnog mijn eigen conclusies trekken. En dat laatste stukje doe ik dan weer wel op mijn (moeder)gevoel. Het is er dus wel, dat gevoel, maar meestal pas na wat vooronderzoek, en het gebruikelijke afwegen van de voors en tegens.

En hoewel sommige mensen (naast vriend) roepen dat ik misschien moet stoppen met Googlen en lezen… dat ga ik niet doen. En tegen elke nieuwe moeder die goed kan relativeren en zaken in perspectief kan plaatsen en graag online surft zeg ik: lees lekker door! Maar weet wat je leest en laat je niet gek maken. Neem zeker  niet alles voor waar aan en kijk verder dan je neus lang is. Een onderzoek wordt niet perse waarheid omdat het wetenschappelijk is. Daar tegenover staat weer een ander onderzoek dat het tegendeel beweert.

Ben ik al Googelend een onzekere moeder?  Nee. Ja, ik ben nog nieuw en zoekende, maar dat hoort naar mijn idee nou eenmaal bij een nieuwe levensfase. En ik doe er soms even over voor ik keuzes maak. Maar dat ik twijfel over mijn opties, betekent niet dat ik twijfel aan mezelf.

Bovendien heb ik vaak hartjes in mijn ogen als ik naar mijn kindje kijk en dat is ook een teken van moedergevoel.  Die verliefdheid heb ík in ieder geval wél gewoon meteen cadeau gekregen bij die heftige bevalling. Dat is toch het minste wat je mag krijgen na zulk noeste arbeid! Maar goed, dat is weer een andere post….

Geef een reactie