Verjaardagstress

VerjaardagstressOver twee dagen is het zo ver. Beebs eerste verjaardag. Ik ben er al weken mee bezig. In gedachten. In de praktijk betekent het dat ik alleen nog maar de uitnodiging heb verstuurd…Ondertussen wik en weeg ik. Ben heel erg van zelf maken, bakken en koken maar tegenwoordig met de drukte van een kind ben ik vooral LUI. En indecisive. Waarover?

De gasten
Na een hoop prutswerk op de telefoon tik ik eindelijk de verzendknop aan op mijn tel. Zo mensen zijn uitgenodigd, blij mee! Even later zie ik in mijn afbeeldingen dat een van de foto’s in de uitnodiging is verschoven. Grrr. Dat begint al goed.
Hoe dan ook blijft mensen uitnodigen een ding. Hoe gaan mijn familie en die van vriendlief in de woonkamer passen? Twee jaar geleden at ik daarom maar op het balkon. Ik paste er gewoon niet meer bij in de woonkamer. Ook prima. Maar nu… het moet ook wel te behappen zijn voor het kleintje. Zou ze het trekken die drukte en prikkels? Ze houdt wel van aandacht volgens mij, dat scheelt.

Cadeau
Inmiddels heb ik ook al een cadeautje gekozen. Een beetje loco door de keuze werd ik wel. Passief en stimulerend speelgoed zoals een (takkedure) Wobbel? Of lichtjes en geluidjes van Vtech met die irritante vrouwenstem (she must be loaded)? Gewoon kleren? Of een loopfiets voor over een tijdje? En wat voor een dan? Pffff.
Mijn oog viel uiteindelijk op de Wheelybug, maar dan wel eentje van Marktplaats. Als tweedehands fan ging ik als n malle zoekopdrachten uitvoeren. Zo heb ik het idee dat ik ook n beetje bijdraag aan minder spullen op de wereld, maar ondertussen heb ik stiekem wel een verslaving. Want iets scoren voor weinig op markplaats…je snapt het. Anyway, het is een lief schattig varkentje geworden zoals deze.

Verjaardagskroon
Ik was het bijna vergeten maar haar verjaardagskroon ligt al een hele week klaar. Vilt knippen en lijmen. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Hoppa! Ik kan het wel, doorpakken!

Bday outfit
Ik wil zelf altijd leuke kleren aan als ik jarig ben. Dat idee projecteer ik mooi even op mijn eigen levende aankleedpop. Ik reken een bruine rok en een spijkerjurk voor haar af. Stom van me want nu moet ik weer gaan kiezen. Ik had beter een trui bij de rok kunnen kopen. Een wit vest, dat moet erbij. Krent die ik kan zijn toog ik naar huis zonder vest maar met bollen wol. Zelf doen! Ik lijk wel een peuter. Zeker omdat ik in mijn achterhoofd weet dat ik nooit iets anders heb gebreid dan een sjaal. En omdat ik niet van gebruiksaanwijzingen houd heb ik ook niet het geduld voor een patroon. Maar al doende leert men, toch? Hmm.

De taart
Hét dilemma. De taart. Waar kun je het als moeder maar moeilijk mee hebben. Echt een dilemma is het natuurlijk niet, ik kan gewoon niet kiezen. Bestel ik een leuke fototaart met slagroom en suikers? Maak ik een zogenaamde baby eierkoektaart? Die is net zo erg maar ziet er wel leuk uit. En is een goede smashtaart… Maar moet ik überhaupt wel een taart hebben waar ze in kan wroeten? Ehhh…

Ik denk dat ik gewoon een ouderwetse appeltaart ga bakken. Yes, dat wordt ‘m!

Of moet er nog wat bij? Misschien is 1 appeltaart niet voldoende. Bovendien houd ik van keuze. Voor iedereen moet wat lekkers zijn! Niet alleen de taart, maar ook de andere hapjes moeten in overvloed zijn. Meer, meer, meer. Voor Indische mensen heb je nooit genoeg. NOOIT.

Ik ben er nu al moe van. Vooral van mezelf. Misschien toch maar gewoon ff naar de HEMA gaan.

Geef een reactie