Voor Lea

Voor LeaEerlijk over mama zijn. Met deze subtitel van mijn blog kan ik niet anders dan deze post schrijven. Ik val maar met de deur in huis: ik heb een miskraam gehad.

Eigenlijk wil ik er niet meer over praten. Omdat ik gewoon niet weet wat ik moet zeggen. Vooral niet op de vraag: hoe gaat het? Mijn schouders ophalen is nog het beste antwoord. Ik vrees de meewarige blikken, wil geen medelijden. ‘Het is medeleven’ hoor ik je denken… maar ook daar weet ik me weinig houding mee. Toch wil ik het ook niet voorbij laten gaan en het negeren. Dat klopt voor mijn gevoel ook niet. Dat zou namelijk voelen als een leugen, en niet ‘des Karins’. Ik ben namelijk een redelijk open boek, alleen de bladzijden liggen soms wat door elkaar, aldus een goede vriendin van mij ooit. En dus gooi ik het de wereld in. Omdat het nog een redelijk taboe is, maar vooral omdat ik het kwijt moét, ook al kan ik er niet over praten. Nu even niet.

Oeps
Vertwijfeld kijk ik naar het staafje in mijn hand. Plus. Goed, ik was zelf weer gestopt met anticonceptie, maar dacht niet dat het zo’n vaart zou lopen. ‘Eeehh en nu?’ Voorzichtig begon ik te bedenken hoe we het allemaal zouden aanpakken de komende tijd. Een tweede kind zou iets ‘makkelijker’ kunnen zijn omdat je het kunstje al een keer eerder hebt gedaan, maar op de een of andere manier maakte ik me alleen maar zorgen. Ik vind mezelf nu al geen super mom, what made me think I could handle two?! Zou ik nu meer aan huis gekluisterd zijn? Zouden ze elkaar wakker huilen?

I wasn’t over the moon. Ik maakte me vooral veel zorgen over de zwangerschap. Bij een familielid was er eens sprake van een windei, en op de een of andere manier was ik hier ontzettend bang voor. Eerst maar eens de eerste echo afwachten, dacht ik.

Geen inslaande bom
‘Weet je zeker dat je al 8 weken bent?’ De verloskundige kijkt bezorgd. ‘Het ziet er niet uit als een goede zwangerschap vrees ik, het vruchtje is te klein. Ik zie ook geen hartactie.’ Ik probeer de data op een rij te krijgen, maar kom niet tot een andere conclusie dan dat ik wel 8 weken moet zijn.

‘Laten we nog een weekje aankijken wat er gebeurt, we moeten wel echt zeker zijn dat het vruchtje niet levensvatbaar is’, zegt de verloskundige.

Een miskraam is het verlies van een niet-levensvatbare vrucht. Een miskraam in de eerste twee tot vier maanden (eerste trimester van de zwangerschap) van de zwangerschap noemt men een vroege miskraam. Vroege miskramen komen betrekkelijk vaak voor: bij tenminste één op de tien zwangerschappen is er sprake van. Dit betekent dat in Nederland jaarlijks 20.000 vrouwen een miskraam meemaken. Bron

Met z’n drieën lopen we naar buiten. Ik ben in shock en tegelijkertijd ook niet…voelde ik dit niet gewoon aankomen? In de auto beginnen vriendlief en ik een potje te huilen.

De week erna is gek. Neem ik al afscheid en bereid ik me voor of houd ik hoop… waar doe ik goed aan?
Het gekke is dat ik de dag voor de echo bij de haptotherapeut met mijn vriend, toen we uitgebreid over de zwangerschap praatten, de eerste echte blijdschap voelde voor de aankomende baby. Deze beeb is welkom en dat moest ze weten, besloot ik… of was ik te laat? Had ze al mijn struggles al gemerkt? ‘Nee natuurlijk niet’ zou ik zelf zeggen als iemand het mij vroeg. Toch voel ik me schuldig. Dat ik niet dankbaar was of dat in ieder geval niet voldoende voelde.

Dit kindje
Een week later bleek de situatie onveranderd en besloten we voor medicatie te gaan om de miskraam op te wekken. Fysiek was de miskraam was goed te handelen, geestelijk zweefde ik tussen verdriet en gevoelloosheid.  Maar hoe nu verder? Op de vraag of ik weer zwanger wil worden, wil ik in eerste instantie roepen: maar ik wil helemaal geen ander kindje, ik wilde deze. Ook al was ik aanvankelijk misschien nog niet overtuigd, ik wilde deze.
En wie vertel ik nu wel of niet over de miskraam? M’n hele familie? Al mijn vrienden? Collega’s? En hoe? Ik begrijp dat mensen een zwangerschap vaak nog 12 weken stilhouden. Maar houd je dan een miskraam ook stil? Ik begrijp die keuze wel, maar het verlies heeft zo’n impact. En net doen alsof het niet is gebeurd… voelt voor mij persoonlijk niet als privé maar gewoon als een leugen.

En dan te bedenken dat 1 op de 10 zwangerschappen in een miskraam eindigt. En dat een groot deel van de vrouwen en mannen hierover zwijgt. Zou dat het verwerkingsproces niet bemoeilijken? Je kunt het überhaupt niet verwerken, alleen maar mee leren omgaan, las ik op een Facebookpagina. Ieder heeft zo zijn eigen manier, en niet iedereen is hetzelfde. Bovendien heb je ook nog een omgeving om mee te dealen. En hoewel mensen het vaak goed bedoelen, veel opmerkingen voegen gewoon niet veel toe. ‘Beter nu dan later’ (heb ik me ook aan schuldig gemaakt) of ‘het lichaam lost het zelf op’ of ‘gelukkig kun je in ieder geval zwanger worden’. Klopt allemaal als een bus, maar dan nog… Een simpele ‘wat een kutzooi’ hoor ik eigenlijk nog het liefst.

Tot ziens
Gisteren hebben mijn vriend, mijn dochtertje en ik, als een soort afsluiting, een kleurrijk doosje gevuld met zand en daarin een ketting gelegd die mijn vriend me cadeau had gedaan voor deze tweede zwangerschap.

Er gaat nog geen dag voorbij dat ik er niet aan denk. Zal ik dit kindje ooit nog zien? Komt ze misschien bij ons in de vorm van een ander kindje? Of zie ik haar ‘later’ nog eens? Of heeft ze ons nooit verlaten? Een ding is zeker. Hoewel ik niet weet of er ooit een hartje is geweest… dit is ons kindje en ze hoort bij ons. En ook al zie ik haar niet, ze zit in mijn hart.

Dag kleine Lea, tot ziens.

12 Comment

  1. Monique says: Beantwoorden

    Sterkte lieverd, ik weet hoor het voelt, vreselijk.

    1. karinwangko says: Beantwoorden

      Dikke kus voor jou lieve Mo ♡.

  2. 💕💕💕💕

    1. karinwangko says: Beantwoorden

      Lief! ♡♡

  3. Marleen van de Kraats says: Beantwoorden

    Ik had hetzelfde met de ‘opbeurende opmerkingen’. Of dat men vraagt hoe ver ik was. Het gaat erom hoe verdrietig ik erover ben/was. Benoem dat het verdrietig is. Laat mij rouwen.
    Laten we de miskraam alsjeblieft uit de taboe sfeer halen!
    Dank voor jouw blog hierover.

    1. karinwangko says: Beantwoorden

      En dank voor jouw reactie! Je kunt dit eigenlijk niet begrijpen als je het zelf niet ooit hebt meegemaakt. Jij ook veel sterkte ♡.

  4. Marjolein says: Beantwoorden

    Mooi geschreven, Karin. En vooral heel stoer (en fijn) dat je er zo open over bent. Heel veel sterkte!

    1. karinwangko says: Beantwoorden

      Thnx Marjolein, lief! Xx

  5. Rika Oudijk says: Beantwoorden

    Lieve Ka..
    Ik blijf maar zoeken naar woorden…want ik weet niet hoe het is. Maar ik wil je laten weten dat ik aan je denk en je veel kracht toewens bij de verwerking en het gemis.
    Ik heb een paar jaar geleden een gedicht gelezen en bewaard wat ik graag met je zou willen delen 💞
    Those we love
    don’t go away
    they walk beside
    us every day.
    Unseen, unheard
    but always near,
    still loved
    and very dear
    t. Rika xx

    1. karinwangko says: Beantwoorden

      Dank je wel, heel erg mooi. Meer woorden zijn niet nodig, ik weet dat je aan mij en ons denkt. Dikke kus en <3

  6. Gemma says: Beantwoorden

    Lieve Karin, wat mooi geschreven en zo herkenbaar, heb het zelf ook meegemaakt. Sterkte met het geven van een plekje. Liefs Gemma

    1. karinwangko says: Beantwoorden

      Dat is naar Gemma. Ik hoop van harte dat jij het ook een plekje hebt kunnen geven. Merk dat deze herkenning van andere mensen toch ook een verlichting geeft, dus dank je wel voor je reactie ♡. Liefs!

Geef een reactie