Het hebben van (g)een passie – mijn zoektocht, deel 1

Optreden met Distortion

’Misschien ben je nu gewoon even moeder’.  Ik keek vriend verdwaasd aan. Moeder? Ja dat sowieso, maar niet alleen. Hoe zat het met Karin buiten het moederschap… mijn ambities, in werk en op persoonlijk vlak? Voor de duidelijkheid, als er iemand hobby’s in mijn leven toejuicht, dan is het vriend wel. Maar als ik weer eens eindeloos filosofeer over wat nu mijn passie is en of ik meer passie in mijn werk zou kunnen vinden dan lopen we vaak genoeg vast. Althans…ik.

Mijn hart spreekt…maar wat zegt-ie nou eigenlijk?
Tegenwoordig lijkt het alsof iedereen maar een passie moet hebben, en als het even kan, maak je daar ook nog eens je werk van. ‘Volg je hart’, lees en hoor ik overal. Maar wat als je hart niet zo duidelijk spreekt? Of luister ik gewoon niet goed? Zorgt het moederschap voor dovemansoren?

Eerlijk gezegd denk ik niet dat ik mijn passie niet ben kwijtgeraakt door het all consuming moederschap, ik heb het denk ik nog niet gevonden. Moeder zijn zorgt hoogstens voor wat vertraging in mijn zoektocht.

Slaapgebrek en poepluiers: inspiratie 2.0
Na de geboorte van de hummel in 2016 begon ik een mooie hobby wat wellicht een passie kon worden: een blog. Ok, eerder blogde ik al kort over Indisch-zijn, maar de invalshoeken aangaande dat onderwerp bleek ik niet eindeloos uit mijn mouw te kunnen schudden. Dus begon ik opnieuw met schrijven, met een andere invalshoek: eerlijk over mama zijn.

Het moederschap zorgde er dusdanig voor dat ik van de ene in de andere verbazing viel dat ik het wel wat getik waard vond. En dan was ik ook wel zo nieuwsgierig dat ik wilde checken of anderen de moeite zouden nemen om het te lezen. Maar na een 6tal posts stagneerde ik weer. Niet omdat ik mij niet meer verbaasde over het moederschap, maar omdat een oude liefde weer om de hoek kwam kijken: muziek. Ik sloot me aan bij showrockcoverband Distortion en prompt was ik mijn nieuwe blogliefde vergeten. So much for real passion.

Parels op de plank
Maar laten we wel wezen… Het is niet heel gek, aangezien ik al meer dan 15 jaar roep dat muziek sowieso een nr 1 passie is. Na zeven bands, diverse andere samenwerkingen met muzikanten en meer dan 50 geschreven nummers – van dance tot singer songwriter, van pop tot elektrorock – ging ik daar gewoon vanuit. Maar inmiddels ben ik al een poosje inactief. Schrijven doe ik al jaren niet meer. Mis ik het? Eigenlijk niet. Maar ik mis mijn nummers. De resultaten. Als ik door mijn inbox ga (waar het meeste nog in hangt) kan ik nog steeds sikkeneuren bij alle pareltjes die ik met anderen heb gemaakt die nu gewoon op de plank liggen te verstoffen.

Ok, het zijn misschien geen hits, maar ze zouden het live toch leuk doen! En dat is een ding dat ik zeker mis: optreden. Instant result & reward. Optreden kan ook zonder nummers te schrijven, toch liep ook mijn laatste band bij dit gedeelte een beetje in de soep. Want ja, ‘gewoon even’ optredens regelen bleek toch niet zo makkelijk als gedacht. En is optreden an sich niet nogal een ijdele bezigheid, als je niet je eigen nummers brengt?

Proces vs. result
Anyway, resultaten in de muziek daar kick ik op, het daadwerkelijke proces zelf (schrijven, regelen)…Not so much. Als er namelijk niks uit komt zorgt het namelijk alleen voor frustratie. ‘Logisch’ hoor ik je denken. En toch kan ik het niet laten mezelf te vergelijken met mijn zwager… een ‘echte’ muzikant. Eentje die niet kan wachten om weer op zijn gitaar te pingelen, de studio in te duiken en eindeloos met sounds en partijen bezig te zijn. Mij niet gezien, wat een gedoe. Ben ik dan geen ‘echte’ muzikant? Is muziek dan toch geen echte passie?

Op de een of andere manier kan ik het idee niet loslaten dat passie moet gaan om het proces. Een mooi eindresultaat is leuk, maar zou niet zaligmakend hoeven zijn. De weg ernaar toe, die moet leuk zijn. En misschien kom je er wel niet, maar dat maakt dan niet uit! Want de wandeling was al de moeite waard.

De onbewandelde route
Zo’n wandeling heb ik nog niet eerder gemaakt. Een zelfgemaakt schilderij, een zelfgebouwd zandkasteel, een geboortekaartje van eigen hand, een eigen nummer of een homemade dinner…ik geniet er alleen van als het eindresultaat te pruimen is. Zo niet, dan baal ik als een stekker. Dat doet de wandeling teniet.

Maar er moet toch een route zijn die hoe dan ook de moeite waard is? Moet ik daarnaar blijven zoeken? Of moet ik accepteren dat ik nou eenmaal resultaatgericht ben? Misschien helpt het dan ook nog als mijn innerlijke criticus gewoon eens ff dimt zodat ik ook nog eens sneller de resultaten kan accepteren zoals ze zijn?

Volg je me nog?
Heb jij een passie? Eentje die meer gaat om het proces dan het resultaat? Tell me!

Uiteraard zet ik mijn zoektocht voort. Daarover volgende keer meer.

Foto: Bianca Stok

4 Comment

  1. nanine says: Beantwoorden

    Hey Karin, dank je!! Herkenbaar! Weliswaar geen moeder, maar ook nog steeds op “zoek”. Weet ook niet wat de mijne is en dat lijkt voor veel mensen vreemd Te zijn en voor mijzelf knoert irritant. Knuf N

  2. Eyespiration (mindfulness Photo Walk) is mijn passie, Zijn. Zien. Zen

  3. Mynko says: Beantwoorden

    Nou ben ik geen moeder natuurlijk, maar wel vader, en muzikant. Deze is zo herkenbaar. Het feit dat ik geen oprechte passie kan opdreunen als men mij er naar vraagt heeft voor menig gefrustreerde discussie gevoerd.
    Anders dan jij kan ik wel genieten van het proces, maar me er toe zetten? Nee das andere koek.
    Leuk om weer een blogje van je te lezen, enne het is waar, Live is where we live
    Krullie

  4. Denise says: Beantwoorden

    Het encyclo geeft als definitie voor passie, groot verlangen naar iets of grote liefde voor iets. Op basis van het tweede zou gesteld kunnen worden dat mijn kinderen mijn passie zouden kunnen zijn. alhoewel, liefde voelen begint bij eigen geluk en liefde. Tevreden met wat ik heb, doe en heb bereikt is het doen wat ik leuk vind ook wel onderdeel van een gelukkog gevoel. Spreek ik dan van een hobby ( een liefhebberij of bezigheid ter ontspanning voor in de vrije tijd)? Dansen en muziek komen dan aardig in de buurt. Maar waarom doe ik het niet en waarom doe ik er niet alles aan om het te kunnen doen? Inreally have no idea!

Geef een reactie